Artikel uit het weekblad Gilze-Rijen, geschreven door Dewi Koster
Veel kinderen dromen ervan om later een musicalster te worden. Dat ze iedere avond mogen schitteren op het toneel om de sterren van de hemel te zingen, spelen en dansen. Voor de jongens Sem Bach (10) en Luuk Bossers (10) uit Rijen is dit geen droom over later, maar is het de realiteit. Naast hun deelname aan Theatergroep NoNonsense Jeugd spelen zij in de musical Zorro als de jonge Diego en Ramon en doen dat met veel passie en plezier.
Het verhaal
De musical Zorro speelt zich af in Los Angeles, Californië in de 19e eeuw. Diego is een knappe en charmante jonge man met een onstuimig karakter en is daardoor ook enigszins roekeloos van aard. Hij is de zoon van een bekende Spaanse edelman ‘Alejandro de la Vega’, en heeft zijn ouderlijk huis verlaten om in Spanje een opleiding te volgen. Hij moet de militaire academie verlaten en sluit zich aan bij een groep zigeuners. Hij verdient de kost als illusionist en krijgt de bijnaam “El Californiano”. In zijn geboortestad Los Angeles gaat Diego’s broer Ramon uit op geld, macht en op Luisa: Diego’s jeugdliefde. Zodra Diego achter deze toestanden komt, schiet hij de noodlijdende bevolking te hulp. Hij verbergt zich achter het masker van vrijheidsstrijder ‘Zorro’. Hij wordt al gauw de gemaskerde held en is de enige hoop van de bevolking. Zorro is een avontuurlijke musicalervaring vol passie, humor en romantiek, omlijst met de authentieke Spaanse Flamenco en de aanstekelijke muziek van de Gipsy Kings.
Grote namen
In deze musical speelt Tommie Christiaan de rol van Zorro en andere hoofdrollen worden gespeeld door o.a. René van Kooten en Lone van Roosendaal. Sem speelt Diego toen hij jong was en Luuk speelt de jonge Ramon. Erg spannend vinden ze het niet om naast al deze grote namen op het podium te staan. Luuk: ‘Het is in het begin wel even spannend, maar als je dan met je scene bezig bent, dan is het niet meer eng. Iedereen is heel aardig!’
Sem: ‘In het begin denk je: wow! Wat doen al die Spaanse dansers en danseressen hier? Je leert eerst alleen het dansje en dan ineens gebeurt er van alles om je heen, dus dat was wel spannend.’
Het wordt al snel duidelijk dat Sem en Luuk ontzettend veel passie hebben voor het musicalvak. Waar Sem enthousiast praat over de Spaanse dansen die er in de musical zitten, glundert Luuk bij ieder woord dat hij uitspreekt over Zorro. Hij kan dan ook niet kiezen wat hij het leukst vindt om te doen in de voorstelling. Begin december spelen ze hun laatste voorstelling en dat vinden ze heel jammer. Ze kijken er allebei zelfs bedroefd bij, maar ze gaan weer gelijk over op de positieve kanten. Luuk: ‘Ik wil me sowieso gewoon nog richten op de keren waarin we nog wel in Zorro spelen.’
Fans
Ze hebben al aardig wat fans die de show hebben bewonderd, maar er steken toch wat mensen bovenuit. Sem hoeft niet lang na te denken als het over de grootste fans gaat: ‘Mijn grootste fans zijn Janne en Neele, mijn oppassen. Die zijn al heel vaak geweest. Vooral Janne, want Neele repeteert ook iedere week voor de volwassen productie van Stichting NoNonsense.’
Luuk: ‘Mijn moeder vindt het heeeeel leuk! Mijn vader mag niet van mijn moeder komen kijken, ze wil zelf gewoon altijd komen kijken.’
Sem: ‘Mijn vader is ook nog niet zo vaak geweest als mijn moeder. De leukste reacties die ik heb gehad waren toen mijn opa en oma uit Spanje kwamen. Toen moest ik ieder woord extra goed uitspreken.’
Luuk: ‘De leukste reactie die ik heb gehad was de allereerste voorstelling, toen zat heel mijn familie in de zaal.’
Goede vrienden
Sem en Luuk kenden elkaar al van Theatergroep NoNonsense Jeugd en ze wonen vlakbij elkaar. Sem: ‘Voordat ik ook auditie had gedaan voor Zorro, was het al bekend dat Luuk in Zorro ging spelen. Ik zei toen nog tegen hem: ‘Ik ga sparen voor een kaartje en dan kom ik naar je kijken!’, maar dat is niet meer nodig, want nu zit ik zelf in de groep!’
Luuk: ‘En ik was heel blij toen Sem ook ging meedoen, want eerst was ik de enige jongen van Brabant. Toen kwamen er nog een paar jongens bij en daar maakte ik vrienden mee. We maakten zelfs hele goede vrienden, toen Sem er ook bij kwam. De andere jongens zien we niet veel meer, we hebben ze wel op Hyves en zo houden we contact.’
Naast Zorro zijn ze het erover eens dat Mary Poppins ook wel een favoriete musical is. Luuk vond High School Musical, met Tommie Christiaan als Troy, ook heel gaaf: ‘Ik vind Tommie gewoon heel goed!’
Toekomstplannen
Ik vraag in welke musical ze zouden willen spelen. Daarop krijg ik twee diplomatieke antwoorden. ‘Daar denken we nog niet over na.’ zegt Sem. Daar stemt Luuk mee in: ‘Nee, nu kijken we nog gewoon naar Zorro. Later kijken we naar de musicals waar we auditie voor kunnen doen.’
Sem: ‘Het gaat ook niet altijd alleen om het zingen. Het gaat er ook om hoe je eruit ziet. Soms ben je er niet voor bestemd. Ik moet mijn haren verven voor deze rol. Ik doe er alles voor, als het moet, dan moet het gewoon.’
Luuk: ‘Als ik mijn haren blond zou moeten verven, dan zou ik dat ook gewoon doen.’
De twee jongens zitten ook nog allebei bij Theatergroep NoNonsense Jeugd in Rijen. Daar gaan ze ook allebei in de voorstelling Djungle Boek spelen. Ze zijn niet bang dat ze het te druk krijgen, want dat zijn ze wel gewend. Sem zegt met een grote glimlach: ‘Ik ben zelf al druk, dus het kan niet drukker worden!’
Luuk geeft aan dat ze soms wel weinig slapen als ze een voorstelling hebben gespeeld: ‘Om twee uur ’s nachts ga je naar huis, dan ga je om half drie nog wat drinken, daarna ga je naar boven en ga je slapen. ’s Ochtends moeten we weer om half 8 opstaan voor school.’
Humor en een beetje zielig
Waarom zouden de mensen nu nog naar jullie moeten komen kijken?
Luuk: ‘Omdat het de leukste musical is die er ooit is geweest!’
Sem: ‘Omdat het een hele muzikale musical is met mooie muziek, romantiek, humor, passie en het is ook een beetje zielig.’
Met deze duidelijke en wijze woorden kwam er een einde aan ons gesprek. Hoeveel passie deze jongens hebben voor musical en, misschien wel nog meer, voor Zorro, is heel bijzonder. Ze hebben alles over om in zo’n productie te staan en hebben totaal geen last van arrogantie. Ze genieten van ieder moment dat ze ermee bezig zijn. Begin december 2011 zit hun Zorro-avontuur erop, maar dan gaan ze verder bij NoNonsense Jeugd. Iets wat ze ook heel erg leuk vinden.
Eén ding is zeker: wij krijgen nog van deze twee kanjers te horen!
